Verhalen

Interview: “Gevoelig zijn is een kracht, het typeert wie ik ben” 

Felblauwe ogen, een aanstekelijke schaterlach en een gezonde dosis zelfspot. Zo zou ik Monique in de eerste minuten van ons gesprek omschrijven. Ze verwelkomt me dan ook met open armen: “Heb je zin in een kopje koffie, thee misschien?” En zo kletsen we aan één stuk door over onzekerheid, verandering en loslaten. 

Vanaf het moment dat ik bij de praktijkruimte van Monique aankom , voel ik een bepaalde sereniteit. De prachtige groene bomen en struiken die haar (kinder)coachpraktijk Zie Zo omringen, zorgen daar ook voor. En dat terwijl ik bezweet en buiten adem van mijn fiets afstap na een ritje van Vaassen naar Apeldoorn. Door de gezellige waxinelichtjes en bijzondere spreuken aan de muur voel ik me gelijk thuis. Ik heb nooit zoveel van Monique geweten, terwijl ze een lange tijd deel uitmaakte van mijn familie. Dat maakt het interview voor mij ook wel een beetje spannend.

"Je kunt meer dan je denkt dat je kunt"
Een mooie spreuk: “Je kunt meer dan je denkt dat je kunt'”

Angst & zelfacceptatie  
Monique heeft de rust om je op je gemak te stellen. En al in de eerste minuten krijg ik kippenvel van de bijzondere ervaringen die ze me vertelt. “Na een lange tijd ben ik tevreden met mezelf. Ik ben oké in wie ik ben en ik hoef niet meer anders te zijn”, zegt ze. Dat Monique die zelfacceptatie niet altijd voelde, is misschien wel herkenbaar voor velen. “Ik was bang om alleen te zijn, om niet te voldoen en om er niet bij te horen. Gewoon echt angst. De oorzaak? Gevoeligheid misschien. Gevoelig zijn betekent kunnen genieten en geluk kunnen  voelen. Het is een kracht, de antennes zitten er niet voor niets. Er is echter een andere kant van de medaille. Ik was bijvoorbeeld altijd gewend om voor anderen te zorgen.”

Verandering begint bij een diepere laag
Tijdens de opleiding tot kindercoach verdiepte Monique zich in haar eigen proces. “Door systematisch te werken, zag ik mijn eigen herkomst. Ieder gezinslid heeft een bepaalde plek. Soms neem je de plaats in van je ouders, broer en zus om balans te behouden.” Voor Monique was het een belangrijke periode waarbij ze situaties vergeleek van vroeger en heden. “Er is altijd een diepere laag, anders blijf je tegen hetzelfde probleem aanlopen. Ik vind het mooi hoe ik daardoor stukken uit mezelf heb kunnen helen.” Bij Zie Zo coacht ze sinds tien jaar onder andere kinderen en ouders tegen een probleem aanlopen. “Het is zo waardevol om met kinderen te werken. Ze ontwikkelen zich spelenderwijs. En het is zo gaaf als je ook het kwartje ziet vallen bij ouders.”

positieve quote, (kinder)coaching
Een fijne quote in de praktijkruimte van Zie Zo, de coachingspraktijk van Monique

Loslaten of anders vasthouden?  
Monique ondervond zelf dat ze dingen moest loslaten, hoe moeilijk ook. En als ik haar hoor praten, denk ik dat het altijd een proces blijft. Er kwam zoveel op haar pad waarbij dit gegeven steeds terugkwam. Zo zorgde ze tien jaar lang samen met haar ex-vrouw voor hun pleegkind Noah, maar helaas konden ze hem niet verder helpen. “Juist met de warmte en geborgenheid van een gezin kon hij niet omgaan. Hij ging weg in een behandelsetting. Ik heb mijn grijze haren daarvan”, vertelt ze. Voor Monique en haar ex was het een heftige periode. “Ik wilde drama voorkomen, maar het lukte niet. Zelf verbind ik graag, dus loslaten is een tegennatuurlijke beweging. Ik heb er echt een manier in moeten vinden.  Een mooie gedachte daarbij vind ik: Is het loslaten? Of anders vasthouden?”

Van nature een moeder 
Wat de periode extra heftig maakte voor Monique, was de ongewenste kinderloosheid waarmee ze te maken kreeg. Monique heeft geen kinderen op natuurlijke wijze kunnen krijgen. “Ik voelde me van nature een moeder. Toen we voor Noah zorgden, gingen we op vakantie met de tent achterin de auto. Ik kreeg het gevoel waar ik zo naar op zoek was”, vertelt ze. Plotseling moest ze dat laten varen. “Het was stil verdriet, maar het mocht er zijn. Toen iemand me vroeg of ik het echt letterlijk een plek had gegeven, besloot ik dat te doen. Ik zette een boomschors op de schoorsteen met een foto van mezelf, een steentje, een veertje, een distel voor de pijn en verdriet. Elke dag stak ik een kaarsje aan tot het niet meer nodig was. Het was een vorm van acceptatie.”

img_2526

Familiemens & vaderskind
Een hele bijzondere band heeft Monique met haar twee nichtjes. Zo was ze bij beide geboortes aanwezig. “Mijn zus en haar man hebben die momenten heel fijn met me gedeeld. Ik mocht erbij zijn. Mijn nichtjes vinden het nog steeds leuk om te blijven logeren en om samen uit eten te gaan. Maar ze zijn wel aan de beurt om me te verzorgen als ik ouder word hoor”, lacht Monique Als ik kijk hoe enthousiast ze over haar nichtjes praat, zie ik wat voor familiemens ze is. Die liefde koestert ze ook nog altijd voor haar vader, die jong overleed. “Ik was echt een papa’s kindje, we hadden een sterke band. En al mis ik hem erg, ik voel zijn liefde voor mijn moeder, broer, zus en mezelf nog steeds. Daar ben ik dankbaar voor.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar