Blog

Acht van Apeldoorn 2017

“Ik kan niet meer”, schoot door mijn hoofd tijdens de laatste kilometer. Last van wat steken in mijn zij en ik begreep niet waarom. Ik keek naar links en zag hoe mijn vriend nog een paar lopers inhaalde. In de verte was de finish al zichtbaar. We flikten het!

Voor de derde keer op rij heb ik de Acht van Apeldoorn uitgelopen. In februari 2015 begon het. Ik besloot mijn levensstijl drastisch om te gooien. De beste keuze ooit! Daarom heeft de Midwintermarathon in Apeldoorn een speciaal plekje bij me. In mijn ogen is het sowieso één van de best georganiseerde en gezellige hardloopwedstrijden. En dat met duizenden lopers en toeschouwers. De bosrijke omgeving voelt altijd als thuiskomen. En de steun die je als loper van de vele toeschouwers aan de zijkant krijgt, geeft je net het nodige zetje. Zelfs in de vrieskou.

Acht van Apeldoorn, Midwintermarathon, Apeldoorn
Nog even een selfie voor de start.

Een langzaam begin is het halve werk
Dit jaar liep ik samen met mijn vriend. Zijn eerste Acht van Apeldoorn. We hebben er samen naar toe gewerkt, al ging het trainen niet helemaal zoals we hadden gepland. “Onder het uur”, beloofden we elkaar over ons doel. En om niet te hard te beginnen, startten we als één van de laatsten in ons startvak C. Maar al snel merkten we dat we dat we meer konden. Of nou ja, ik. Enthousiast als ik was, haalde ik iedereen in die me net te langzaam liep. Ook om mijn broertje, die ook meedeed, te bereiken. Of in te halen.

 

“Onder het uur”, beloofden we elkaar over ons doel.

 

Tijdens het lopen, had ik geen idee wat ons tempo was. Of we onder of boven ons normale gemiddelde zaten? Geen idee. Want elf minuten na het startschot, begonnen wij pas. Maar voor het eerst hechtte ik er geen waarde aan. Ik keek niet op mijn sporthorloge, maar alleen vooruit. En naast me. Want ik genoot er zo van om samen te lopen. Ik was ook blij dat toen ik stil viel, mijn vriend het heft in handen nam. We sloegen de waterpost over op de vier kilometer en rolden zo’n beetje bergafwaarts.

Zigzaggende inhaalmanoeuvres
Mijn vriend haalde ineens iedere loper voor ons in. Van snelle meisjes die normaal al aan de finish staan als ik eraan kom tot aan een oudere loper met een zichtbaar constant tempo. Het enige vervelende? Het was zó immens druk dat je amper in kon halen. Het was zigzaggen over de weg, naast de weg en tussen lopers door om maar ons eigen ritme te krijgen. En voor mijn gevoel lukte dat niet. Veel afremmen en versnellen, dat maakte het vermoeiend. Ik kreeg daar aan het einde last van. Mijn vriend niet.

Zuchtend en met zware beentjes liep ik hem maar achterna. We hebben elkaar er echt doorheen gesleept. Hij had het zwaar in de eerste paar kilometers, ik op het eind. De peptalk die je elkaar dan kunt geven, werkt. Het gevoel om samen een doel te bereiken is magisch. Helemaal als je de finish ziet naderen. Met alle toeschouwers om je heen die juichen: “Nog maar 200 meter, je kunt het!” Ik heb dan ook genoten van iedere stap die ik samen met mijn vriend zette. Zelfs met die vervelende steken.

 

Finish foto                IMG_5735

 

Sneller dan ik dacht
Achteraf snapte ik wel waarom ik de laatste meters zwaar vond. We finishten in een tijd van 48.30 minuten. De week daarvoor in 53 minuten. Het jaar daarvoor liep ik de Acht van Apeldoorn in zo’n 55 minuten. Ik dacht dat ik nooit sneller zou lopen. Tot dit jaar. Misschien helpt het dat ik minder kilo’s mee hoef te slepen dan bij eerdere hardloopwedstrijden. Maar de steun van mijn (schoon)familie, vrienden en vooral ook van mijn vriend, hebben me een fantastische dag bezorgd! Op naar de volgende Acht van Apeldoorn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar